keep your eyes shut

(Που είχα μείνει…)

Mας συστηνόταν με το όνομα Ελίζα. Ένα άσχετο εντελώς όνομα απ’ το βαφτιστικό της που της το έδωσε η φαντασμένη μητέρα της όταν αποφάσισε ότι το Παυλίνα ήταν τρε μπανάλ. Υποτιμητικά τη φώναζα με το δεύτερο.

«Για την Παυλίνα μιλάω, αλλά δεν θέλω να σου πω γι’αυτήν.»
Οι λέξεις κόμπιασαν να βγουν από το στόμα του.
Είπα να ξυπνήσω.
 Όταν προσποιούμαι ενθουσιασμό η φωνή μου τρίζει..
«Να΄ξερες ποιον είδα στον δρόμο… Αυτόν τον φίλο σου, τον Γιάννη. Δεν ξέρω αν τα λέτε ακόμα.»

(Απομακρύνει το ακουστικό απ’ το αυτί του.
Βήχει ψεύτικα.
Το φέρνει πάλι κοντά.)

«Που και που.»
« Tον ρώτησα ,τί κάνει η Παυλίνα και μου απάντησε, ‘ Όχι έτσι, σε παρακαλώ. Ελίζα.’ Το πιστεύεις;»
«Πιστεύω η σχέση τους για τον εκείνον  θα είναι μια ανάμνηση που συνέχεια ανακυκλώνεται. Δεν τα θυμάμαι καλά αυτά, αλλά μοιάζει σαν την βροχή και τους υδρατμούς- ο κύκλος του νερού που διαβάζαμε στην Γεωγραφία ή στην Βιολογία. Για εκείνην δεν μπορώ να υποθέσω κάτι. Δεν ξέρω πως αποθηκεύει πράγματα στο μυαλό της, πως στοιβάζει τα κουτιά. Δεν ξέρω κι αν το κάνει. Τότε τον εκτιμούσε. Του το έδειχνε. Εδώ ήθελα να’ ρθω: δεν περίμενα  ποτέ να πέσει νικημένη από έρωτα στην αγκαλιά μου, αλλά  –μην γελάσεις- στα γενέθλια μου δεν μπορούσε να μου φέρει κάτι;»
«Αυτό είναι το πρόβλημα σου; Αλήθεια; Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε.»
«Ένα μήνα μετά τα γενέθλια μου, είχε αυτός την γιορτή του.
Στις γιορτές δεν πας δώρα, δεν είναι γενέθλια. Ο εορτάζων αφήνει ένα κουτί με σουδάκια στο τραπέζι, παίρνεις ένα , αν είναι  φρέσκα παίρνεις και δεύτερο. Του  εύχεσαι. Αυτό.
Η γιορτή ήταν μια ωραία πρόφαση για να του χαρίσει κάτι δικό της χωρίς να αισθανθεί κανείς από τους δύο άβολα. Έτσι, του έδωσε το αγαπημένο της βιβλίο, το «Ντέμιαν» του Έσσε, χωρίς περιτύλιγμα και χωρίς κορδέλα, με τσακισμένο εξώφυλλο και σημειωμένες σελίδες με ερωτηματικά, όχι απαραίτητα στα δυσνόητα σημεία, αλλά σ’ αυτά που της τραβούσαν την προσοχή  ή της έκαναν εντύπωση. ‘Ήταν σαν να τον οδηγούσε σε ότι της άρεσε ,σαν ερωτική πράξη όπου εκείνη διέταζε και εκείνος υπάκουγε.»
Τους είχα δει να συζητούν όλα τα « ερωτηματικά» της  απ΄ την ιστορία του Εσσε. Και ύστερα «ερωτηματικά» από άλλα βιβλία, διαφόρων ειδών. Ήταν τόσο παραιτημένοι στην πνευματική τους απόλαυση που ακόμα και κατά τον σχολιασμό  της διαμάχης στρατηγού Πάτον – στρατηγού Ρόμελ στην  βιογραφίας του πρώτου ,η άκρη της μύτης του Γιάννη σχεδόν ακουμπούσε στην άκρη της μύτης της Παυλίνας που εκείνες τις στιγμές δεν πετάριζε ποτέ τα βλέφαρα της  - πράγμα αλλόκοτο για κορίτσι. Εκείνος ,επίσης, δεν  ανοιγόκλεινε τα δικά του- πράγμα καθόλου εντυπωσιακό για αγόρι. Αρχικά, πίστεψα ότι όποιον άντρα μέχρι τότε είχα γνωρίσει  είχε τύχει να έχει επίμονο βλέμμα. Μετά, κατάλαβα ότι οι άντρες απλά δεν ανεβοκατεβάζουν τα βλέφαρα τους τόσο συχνά όσο οι γυναίκες.

 «Φαντάζομαι θα είναι άσχημο…»
«Δεν  σ’ ακούω καλά. Άλλαξε λίγο θέση.»
«Μισό λεπτό. Είμαι  κάτω απ’ την κουβέρτα. Φαντάζομαι θα είναι άσχημο ,λέω,  ένας φίλος να αποκτά μια καινούρια υπόσταση ,άσχετη από την προηγούμενη του. Εεε ; Να γίνεται ,ας πούμε, από φίλος ,ερωτικός αντίζηλος!»
«Ακριβώς. Γνώριζα  ότι είχα ένα  πρόβλημα. Ένα πρόβλημα αισθηματικής φύσεως . Αν το ουσιαστικό πρόβλημα μου ήταν ότι ένα πρόσωπο από αγαπητό μου έγινε μισητό, τότε αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό μου πρόβλημα ήταν ότι αγνοούσα το ουσιαστικό πρόβλημα που μου είχε δημιουργήσει το ενδιαφέρον μου για την Παυλίνα. Γι’ αυτό μπορεί να μιλάω για αυτήν ,αλλά δεν θέλω να σου πω για αυτήν.
Θέλω να σου πω ότι μέσα στην ζήλια μου διάλεξα ένα άλλο βιβλίο του ‘Εσσε , τον «Λύκο της στέπας», έμαθα να το αναλύω από την αρχή μέχρι το τέλος και από το τέλος  προς την αρχή με απώτερο σκοπό να καταπλήξω όποτε μου δινόταν η ευκαιρία την Παυλίνα. Έπρεπε να της μιλήσω για την γερμανική διανόηση, για της επιστολές του Τόμας Μαν προς τον ετοιμοθάνατο Έσσε, για τον  μηδενιστή Νίτσε και τις  αποτυχημένες όπερες του και την φιλία του με τον Βάγκνερ, μα όσο διάβαζα και μάθαινα, εκείνη  χανόταν. Από την παρέα, από τον Γιάννη, από την χώρα… Και με άκουγες υπομονετικά εσύ, ώσπου κι εγώ να φύγω. Ταξίδευα και φοβόμουν ότι το μόνο που θα θυμώσουν από μένα θα ήταν να σου μιλάω για πράγματα που είχα ετοιμάσει να πω σε κάποια άλλη. Και αν στη αρχή πίστευα ότι κάτι τέτοιο έκανα και όσες μνήμες είχα με σένα  έμοιαζαν μ’ ένα γκρίζο, νεογέννητο βρέφος χωρίς φωνή και μάτια ,σαν ψοφίμι ,τώρα κάθε φορά που πατάω το πόδι μου σε ξένο τόπο και θυμάμαι έμενα ,τα  βιβλία ,την μουσική και εσένα σιγουρεύομαι ότι δεν σου μιλούσα γιατί μόνο εσύ μ’ άκουγες ,αλλά γιατί σ΄εσένα έπρεπε να τα πω. Και όταν ακουμπάω το αυτί μου στο μέτωπο του μωρού ακούω τον παλμό του, τελικώς.»
«Είχες τόση ώρα να χρησιμοποιήσεις επίρρημα με κατάληξη   -ως και ανησύχησα.  Φυσικά  δεν καθόμουν να ακούω τις πολυλογίες σου επειδή νόμιζα ότι μπορεί να θέλεις να τις πεις σ’ εμένα, έπρεπε να τις πεις σ ‘εμένα.»
«Χαίρομαι που τ’ακούω.»
«Πότε φεύγει το αεροπλάνο;»
«Σε τρεις ώρες.»


 Όταν δεν θέλει κάποιος να κοιμηθεί,μην τυχόν και χάσει την πτήση του, είναι απίστευτο τι μπορεί να σου πει.