keep your eyes shut

Μεγάλα βιβλία τα καλοκαίρια

Tις περισσότερες από τις καλοκαιρινές Δευτέρες όταν η μητέρα μου καταλάβαινε ότι δυσανασχετούσα στην ιδέα να με πάρει μαζί της σε αυτό το μέρος όπου γέροι και γριές ψωνίζουν λαχανικά και πατούν όποιο παιδικό νυχάκι ξεπροβάλει από πεδιλάκι σπρώχνοντας τα καρότσια τους παραδόξως προς τα πίσω και όχι τραβώντας  τα προς τα εμπρός, με άφηνε στην  Κ. Ευαγγελία. Η Κ. Ευαγγελία ζούσε στο ίδιο τετράγωνο με εμάς, δύο πόρτες παραδίπλα.

Ήταν γύρω στα 45 και στην ζωή της είχε συμβεί κάτι τρομερό. Κανείς στην γειτονιά δεν γνώριζε τι μπορεί να ήταν, αλλά όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν απαίσιο. Την αγαπούσαμε γιατί ήταν γλυκομίλητη (με απίστευτη γλυκύτητα έκανε τα πιο προσβλητικά σχόλια) και λεπτεπίλεπτη και ας μην ξεχνάμε ότι  είχε και την ατυχία να της συμβεί κι αυτό το αποκρουστικό γεγονός, εξαιτίας του οποίου ξύπναγε κάθε πρωί στις 6 και πήγαινε στο γυμναστήριο της περιοχής – μια εποχή που οι άνθρωποι έτρωγαν τις σοκολάτες τους ευτυχισμένοι χωρίς να είναι δακτυλοδεικτούμενοι αν δεν είχαν κάρτα συνδρομής σε γυμναστήριο- για να ξεσπάσουν τα νεύρα της.
Πραγματικά οι κινήσεις της δεν έπαυαν ποτέ να είναι νευρικές και γρήγορες. Τα κόκαλα του θώρακα της γίνονταν  εύκολα διακριτά απ’την λαιμόκοψη της συνήθως άσπρης  ριχτής  μπλούζας της , ενώ ένα μικρό ανθρωπάκι μπορούσε να πιαστεί και να κρεμαστεί από τα αυλάκια της κλείδας της.
Καθόμασταν πάντα οκλαδόν πάνω στο κρεβάτι, εγώ σε μια γωνιά με τα lego μου σκόρπια τριγύρω να τσιμπάω από ένα μπολ άγουρες φράουλες χωρίς ζάχαρη  που μου σέρβιρε η Κυρία Ευαγγελία γιατί έλεγε ότι έχω μεγάλο σκελετό για κοριτσάκι κι αν δεν απέφευγα τα λιπαρά θα γινόμουν εύσωμη και εκείνη στην άλλη γωνιά να διαβάζει πάντα το ίδιο βιβλίο. Ένα  βιβλίο με σκληρό μαύρο εξώφυλλο που ο σβησμένος τίτλος φαινόταν να είχε τυπωθεί κάποτε με χρυσά γράμματα μόνο στο πλάι . Σπάνια ρωτάω οτιδήποτε και τον τίτλο του βιβλίου δεν τον ρώτησα ούτε όταν βρισκόμουν στην ηλικία που άνθιζε η παιδική αδιακρισία.
Δεν με ενοχλούσε να μένω για μισή ώρα κάθε Δευτέρα με την Κ. Ευαγγελία.

Όταν πάτησε τα 60 νοίκιασε το διαμέρισμα της σε ένα νεαρό ζευγάρι χωρίς σκύλο ή γάτα και  μετακόμισε πίσω  στο πατρικό της στο Σούνιο. Πριν λίγες μέρες αποδέχτηκα μία από τις επανειλημμένες προσκλήσεις της και πήγα ως εκεί για μεσημεριανό και καφέ.
Όπως φοβόμουν με βρήκε λίγο παχουλή και άχαρη στο περπάτημα, αλλά έμεινε ευχαριστημένη που παρά το ότι η μαμά μου δεν άκουσε τις συμβουλές της να με στείλει κολυμβητήριο,  δεν εμφάνισα κύφωση στην πλάτη. Παρατήρησε, επίσης, ότι αν και είχαν σκάσει όλοι οι φρονιμίτες  μου τα δόντια μου διατηρήθηκαν ίσια  χωρίς να πέσουν το ένα πάνω στο άλλο. Σε γενικές γραμμές, βρήκε την εμφάνιση μου ικανοποιητική. Σέρβιρε ένα υγιεινό γεύμα με πατάτες στην σχάρα, μπιφτεκάκια από σόγια και τζατζίκι από αβοκάντο. Καφέ μπορούσα να πιω μόνο γαλλικό χωρίς ζάχαρη και γάλα ,γιατί τα κόκαλα μου μετά την εμμηνόπαυση θα γίνονταν σαν σφουγγάρι, κι άλλα τέτοια. Κάθισα στην μια άκρη του κουνιστού καναπέ της αυλής και άφησα στο ένα μπράτσο του την κούπα μου. Η Κ. Ευαγγελία έκατσε στην άλλη άκρη. Ανάμεσά μας ακούμπησε μια μεγάλη πιατέλα με φρούτα, γιαούρτι και μελί .
«Θα αρχίσω να διαβάζω το βιβλίο μου σε λίγες μέρες »είπε  εξαιρετικά χαρούμενη.
« Εννοείτε το βιβλίο που διαβάζετε πάντα τα καλοκαίρια; » ρώτησα.
«Ναι, τον Μόμπι Ντικ!» απάντησε με ενθουσιασμό.
« Αυτό το βιβλίο διαβάζετε τόσο συστηματικά;»
«Μα ,ναι, γιατί όχι…»
«Κανένα πρόβλημα… Να ο μπαμπάς μου πάντα το διάβαζε από τα ‘ Κλασικά Εικονογραφημένα ’ και – δεν ξέρω- μάλλον το θεωρώ αγορίστικο βιβλίο. Αυτό.»
« Φυσικά και θα το διάβαζε από τα ‘Κλασικά Εικονογραφημένα’. Δεν έχεις ιδέα. Ατελείωτες λέξεις, ναυτική ορολογία, ‘πορνογραφική’ λεπτομέρεια  και περιγραφές για τις οποίες κανείς δεν νοιάζεται. Είναι ανυπόφορο βιβλίο. Τα τελευταία χρόνια έχω κάνει πρόοδο και μπορώ να το τελειώσω μέσα στους τρεις καλοκαιρινούς μήνες  χωρίς να δανείζομαι ούτε μία ώρα από τον Σεπτέμβρη.»
«Αφού δεν το υποφέρετε γιατί το διαβάζετε ξανά και ξανά;»
« Ξέρεις τι έχω περάσει έτσι δεν είναι;» Έγνεψα ‘ναι’.  Φυσικά και δεν ήξερα, κανείς δεν ήξερε!
«Από τότε που άρχισα να έχω αντίληψη του εαυτού μου» συνέχισε «είχα και την εντύπωση ότι ήξερα τι ακριβώς θα καταφέρω στην ζωή μου και τι όχι. Τώρα που βρίσκομαι στην τρίτη ηλικία έχω σχεδόν επαληθευτεί  και αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι σκοτίζονται  τόσο για το αν ταξιδεύουν όσο χρειάζεται ,αν ερωτεύονται όσο βαθιά χρειάζεται, αν κάνουν όσα παιδιά όσα χρειάζεται, αν δουλεύουν λιγότερο ή περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, ενώ στην πραγματικότητα γνωρίζουν. Από τα 5 μου χρόνια γνώριζα ότι θα ζήσω μέσα στην δυστυχία χαρούμενη και αυτό το βιβλίο με έμαθε να κάνω υπομονή. Αν το τελειώσεις μπορείς να υπομείνεις τα πάντα.»

• 6 Apr 2013
• 14